Kanał RSS
Kanał RSS

Walizka Carla Orffa

autor fot.: Adam Wilhelm

Carl Orff, niemiecki kompozytor, dyrygent i pedagog, urodzony w końcu XIX w. wywodził się z bogatej, bawarskiej rodziny. Mimo, że jego przodkowie od pokoleń byli oficerami, to służba w mundurze nie pociągała młodego Carla. Od dziecka kochał muzykę i teatr. Szczególnie dzieła Jana Sebastiana Bacha, a potem Debussy’ego, Strawińskiego, Wagnera i Monteverdiego. 

Od szóstego roku życia ćwiczył systematycznie na fortepianie pod kierunkiem swojej matki, która była znakomitą pianistką, uczennicą przyjaciela Richarda Straussa i ucznia Franciszka Liszta. Pewnego dnia matka małego Carla, zaprowadziła go na strych i wyjęła z kufra starannie zapakowany miniaturowy teatrzyk kukiełkowy z czasów dzieciństwa jego dziadka. 

Od tej pory zabawy w teatrzyk wypełniały każdy dzień chłopca. Żeby jego teatrzyk stał się bardziej prawdziwy, brak marionetek i dekoracji chłopiec zastępował improwizacjami akustycznymi tak, żeby najbliżsi słyszeli szum morza, śpiew ptaków i burzę z piorunami… Małe, wrażliwe dziecko zrozumiało magię teatru, gdzie fikcja stawała się prawdą. 

Carl Orff był dzieckiem wyróżniającym się wśród innych. Od najmłodszych lat zamknięty w sobie, nielubiany przez rówieśników, prawdopodobnie też z powodu swojej krótkowzroczności. Cieszył się niechlubną opinią niedorajdy i odludka. Ale kiedy siadał do fortepianu, wpadał w trans i zamieniał się w wielkiego artystę, a jego ciało stawało się instrumentem. Robił silne wrażenie na publiczności, która go podziwiała. 

Jako kompozytor był przedstawicielem prymitywizmu muzycznego XX w. Nawiązywał w swojej twórczości do muzyki średniowiecza i renesansu. Niebywale piękne, trochę wagnerowskie, monumentalne dzieła Carla Orfa są utworami programowymi. Grane przez największe orkiestry, na wielu scenach świata i wykorzystywane jako muzyka filmowa budzą zachwyt. Warto wymienić wybitne dzieła Carla Orfaf takie jak „Carmina Burana”, opery „Księżyc”, Mądrala” czy „Catulli Carminę”, „Trionfo di Afrodite” i „De Temporum Fine Comoedię”. 

Carl Orff równolegle zajmował się pracą pedagogiczną, gdzie opracował własną metodę wychowania muzycznego dzieci. Ilustracje instrumentalne tworzył w oparciu o instrumenty perkusyjne. Podkreślał nadrzędną rolę rytmu, a wprowadzenie do ćwiczeń ruchowo - rytmicznych akompaniamentu wykonywanego przez samych ćwiczących, na prostych instrumentach perkusyjnych, okazało się dobrą koncepcją metodyczną. W pracy z najmłodszymi Carl Orff bazował na rytmicznym śpiewie oraz grze na prostych instrumentach perkusyjnych, w skład których wchodzą: bębenki, tamburyna, kołatki, grzechotki, trójkąty, dzwonki melodyczne, czyli wszystko to, co składa się na jego dziecięce „orffowskie instrumentarium” zamknięte w „walizce”, która zawsze kojarzy się mi z kuferkiem ze strychu pełnym kukiełek z dzieciństwa kompozytora. 

W metodzie Orffa jest najcenniejsze to, że …każde dziecko ma równe szanse, każde może poczuć się wartościowe i odpowiedzialne za grupę. Każde jest wyjątkowe... Taka metoda nie uczy rywalizacji. Carl Orff wzorował się również na metodach Dalcroze’a. Zafascynowany jego gimnastyką rytmiczną, jako główną drogą do umuzykalnienia dzieci i dorosłych, założył w Monachium własną szkołę gimnastyki, tańca i muzyki. Metoda ta jest rozpowszechniana przez Instytut Orffa działający przy Mozarteum w Salzburgu.


Powiązane filmy z Google Video

Loading...
Loading...