Kanał RSS
Kanał RSS

Lidia Bajkowska o Januszu Korczaku

W roku 1979 /1980 zaczęła się moja fascynacja Januszem Korczakiem. Byłam wówczas prekursorką zerówek muzycznych zamiast stresujących dzieci egzaminów wstępnych do PSM I stopnia. Roczna obserwacja w czasie zabawy pozwoliła wyłonić prawdziwe talenty muzyczne (baletowe) jak również plastyczne i aktorskie, gdyż zajęcia korelowałam z plastyką, poezją, dramą, teatrem obrzędowym. Dzieci były współtwórcami i aktorami spektaklów lekcyjnych, poznawały przez skojarzenia obrazowe i personifikację oraz zabawy dramowe nuty i inne pojęcia, przyswajały sobie wiadomości i poznawały prawa rządzące muzyką. Po roku grały z nut i układały własne melodie na instrumentach klawiszowych, a z takich lekcyjnych spektaklów powstawały potem moje książki i sztuki teatralne.

Kiedyś po zajęciach, zaproszona przeze mnie, pianistka i pedagog, prof. Hanna Lachert powiedziała, „że jestem wcieleniem Janusza Korczaka, tylko w spódnicy”. Tak sobie wzięłam te słowa do serca, że od tamtej pory idea korczakowskiej pedagogiki nie opuszczała mnie już na moment (prof. Hanna Lachert, potwierdziła swoje słowa i poparła mój program nauczania i nowatorskie metody w telewizyjnej Cameracie/1980, nagrywanej w Akademii Muzycznej w Warszawie z udziałem min. rektora Akademii Muzycznej im. F. Chopina, prof. zw. dr hab. Andrzeja Rakowskiego (aktualnie przewodniczącego Zespołu Ekspertów Polskiej Rady Muzycznej ds. Muzyki w Szkolnictwie).

Od lat staram się w imię idei Janusza Korczaka, twórcy pedagogiki zabawy, kierować swoje publikacje do szerokiego grona odbiorców: rodziców, nauczycieli i dzieci, dla których moje edukacyjne książki są jak bajki na dobranoc.
Zrobiłam wszystko, żeby moje bajki, książki, sztuki teatralne i podręczniki cechował korczakowski humanitaryzm, który wynika ze znajomości dziecięcej psychiki. Książki Janusza Korczaka są romantyczne, liryczne napisane z humorem i fantazją.
Podobne są kolorowanki muzyczne, wprowadzające najmłodsze dzieci do świata muzycznych kontrastów. Ten świat to: muzyka wesoła i smutna, głośna i cicha, wolna i szybka oraz oparta na wysokich i niskich dźwiękach. Dzieci malują kontrastujące ze sobą obrazki słuchając MUZYKI W KOLORACH. Kolejne zeszyty kolorowanek robionych w różnych technikach odsłonią dzieciom kolejne tajemnice muzycznego świata.

Pojęcia muzyczne w mojej całej twórczości występujące pod postaciami dramatu, takimi jak np. czarownik Akord, wróżka Pauza z Doliny Ciszy, czarownica Fermata, królowa Gama, król Pasaż, małe nutki, na trwałe zapadną w świadomości dziecka, które te nazwy i pojęcia zapamiętuje i kojarzy.
Pierwowzorami nutek z naszego świata dźwięków byli mali uczniowie, którzy sami ustanawiali prawa rządzące muzyką. Całą metodę nauczania podstaw muzyki ukryłam w baśniowych opisach w Bajce o Piosence i nutkach, Zaczarowanym pianinie, Teatrze marzeń, Porwaniu królewny nutki i Śnie o muzyce itd. Wszystkie wymienione książki nie są określone w czasie i zawsze mogą być aktualne.

Janusz Korczak, był legendą liberalnej pedagogiki, lekarzem, pisarzem, pedagogiem, działaczem społecznym i autorem wielu książek w tym kultowego Króla Maciusia Pierwszego i Króla Maciusia na Bezludnej Wyspie oraz twórcą niepowtarzalnej koncepcji Nowego Wychowania, której istotą jest poszukiwanie dziecięcej wolności. Wybitny przedstawiciel inteligencji polskiej żydowskiego pochodzenia, w sierpniu 1942 roku, mimo szansy opuszczenia getta, pozostał ze swymi podopiecznymi i wraz z nimi został wywieziony do obozu zagłady w Treblince gdzie zginął razem z dziećmi w komorze gazowej. Po Januszu Korczaku zostały jego ponadczasowe dzieła, których tematyka jest aktualna do dziś.
Zacytuję kilka zdań, które napisał ten pedagog wszechczasów:
„Są błędy, które dobry wychowawca popełnia tylko raz, a oceniwszy krytycznie nie ponawia ich. Zły wychowawca winę własnych pomyłek przypisuje dzieciom”.

O dzieciach pisał z empatią. „Pozwólcie dzieciom błądzić i radośnie dążyć do poprawy”.

Idee J.Korczaka przeniknęły do polskiej oświaty ponownie dzięki zmianom ustrojowym 1989r., wpisując się w modele kształcenia i wychowania szkolnictwa niepublicznego.

Korczakowska antropologia pedagogiczna głosi, że świat można zmienić tylko wtedy, gdy zaczniemy zmiany te czynić od naprawiania spraw dzieci.
Marzeniem Janusza Korczaka było stworzenie cyt.: „wielkiej syntezy dziecka, która byłaby nie tylko podręcznikiem gotowych o nim prawd, ile inspiracją i prowokacją dla każdego wychowawcy w poszukiwaniu własnej ścieżki poznawania, rozumienia i współbrzmiącego z potrzebami i zainteresowaniami wychowanka”.

Odpowiedzialni za to są dorośli – nauczyciele i wychowawcy i rodzice. W kontaktach z dzieckiem niezbędna jest empatia i uczenie się od nich, czego od nas dorosłych oczekują, jakie mają pragnienia, potrzeby i próba podejmowania wspólnych działań mających na celu zaspokojenie tych dziecięcych marzeń.
Janusz Korczak, kreator takich wartości jak miłość do bliźnich, sprawiedliwość i godność, szacunek, piękno i prawda był prekursorem walki o prawa dziecka, którego zależność od dorosłych często ogranicza jego swobody obywatelskie i hamuje rozwój drzemiących w małym człowieku zdolności.
Słowami: „Kiedy śmieje się dziecko, śmieje się cały świat”, które są również mottem dla działań fundacji FECWIS, zakończę mój wstęp nawiązujący do Janusza Korczaka – ikony pedagogiki światowej.


Powiązane filmy z Google Video

Loading...
Loading...