Kanał RSS
Kanał RSS

ŚWIADOMI ŚWIATA

Żyj tak, jakbyś wypożyczył ten świat od swojego dziecka, by pozostawić go w stanie niepogorszonym, kiedy odejdziesz – po to, aby twoje dzieci miały szansę skorzystać z niego w taki sam sposób, jak i ty. Tak właśnie brzmi jedna z najbardziej pożądanych zasad, którą nazywamy „zasadą zrównoważonego rozwoju” - która, niestety, jest także najrzadziej stosowaną i przestrzeganą regułą.

Jak tu mówić o zrównoważonym rozwoju, kiedy z taką łatwością przychodzi nam wyrzucenie papierka na ulicę (nawet kiedy mamy śmietnik w zasięgu wzroku), nieposprzątanie po swoim ukochanym piesku w miejscach publicznych, parkowanie „na wcisk” na korzeniach drzew czy jeżdżenie autem nawet na odległość 300 metrów (bo poruszanie się pieszo jest ostatnią rzeczą, jaka przyszłaby nam wtedy do głowy).

Mając taki obraz świata, w którym wyżej wymienione „drobne przewinienia” stają się naszym udziałem – nie dajemy właściwego przykładu sobie nawzajem i co gorsza, uczymy tego swoje dzieci!

Skoro więc nie będziemy mieć świadomości tego, że są to złe działania – staje się to dla nas normą postępowania. Co idzie za tym dalej? Zaczynamy sobie pozwalać na więcej i następnym razem nie będzie to już tylko wyrzucony papierek na środku chodnika, ale worek pełen śmieci. A stąd już tylko krok do dewastacji środowiska.

Wydaje mi się, że naszym głównym problemem w tej kwestii jest brak poczucia przynależności. Jeśli bowiem czulibyśmy, że przestrzeń w której żyjemy jest naszą wydzierżawioną własnością (a to znaczy racjonalnie z niej korzystali i cieszyli się nią) – być może to skłoniłoby nas do większej dbałości o nią. Łatwiej jest bowiem dbać o coś, co należy do mnie, a trudniej, kiedy nie czujemy przynależności do niczego. To samo możemy odnieść do relacji międzyludzkich…

Polska jest krajem, który uważany jest przez ludzi innych narodowości za kraj o bardzo dużej wartości przyrodniczej i krajobrazowej. Można by rzec: cudze chwalicie, swego „nie doceniacie”. Pytanie: dlaczego tego nie widzimy, kiedy inni nam wręcz tego zazdroszczą? Może faktycznie docenia się coś dopiero wtedy, gdy się to straci, ale czytając te słowa – mam głęboką nadzieję, że nie wszyscy będą musieli tego doświadczyć. Żyjemy tu i teraz, to co nas otacza jest darem, o który powinniśmy dbać. Wszystko zależy właśnie od nas. Ode mnie i od Ciebie. 


Powiązane filmy z Google Video

Loading...
Loading...